Terug naar >>

Alles en nog wat <<

Home <<

 

Vater, vergib ihnen

Swakopmund is een rustieke badplaats aan de Atlantische kust. Het stadje ademt nadrukkelijk een koloniaal verleden uit. De vroeg twintigste-eeuwse, Duitse bouwstijl tref je overal in het stadje aan: het oude station (nu een 5-sterren hotel), der Alte Post, die Evangelische Kirche, de oude vervallen vuurtoren en de ijzeren pier die circa 200 meter in zee loopt. Swakopmund heeft een zandstrand, maar zwemmen is door de verraderlijk ruige zee niet aan te bevelen. Bovendien zorgt de westenwind geregeld voor een hardnekkige zeemist.


Het oude station; nu een luxueus hotel

In het voormalige Kaiserliche Hauptzollamt is het kleine, particuliere Museum Swakopmund gevestigd. Dit bezienswaardige museum geeft inzicht in het koloniale verleden van het stadje dat ooit als eerste Duitse havenhoofd is gesticht ten behoeve van de nieuwe Duitse kolonie Südwestafrika. De bijgaande museumgids is een lijvig en informatief werkje dat in 2010 is uitgegeven door de Wissenschaftlicher Gesellschaft Swakopmund. Hierin staan ook enkele paragrafen over de geschiedenis van het land. 

Zo lezen we onder meer: ‘1964 – Het Odendaal Plan voorziet in de vorming van zogenaamde thuislanden en reservaten voor de inheemse bevolking. Begin van de gedwongen verhuizingen.’ Zuidwest Afrika is dan al vele jaren een provincie van Zuid-Afrika en heeft aldus ook te maken met apartheid.
Merkwaardig genoeg wordt in de gids met geen woord gerept over de slachtpartij onder de inheemse bevolking door de Duitse generaal Von Trotta bij het neerslaan van de ‘Herero- en Hottentot-opstanden’ in het eerste decennium van de twintigste eeuw. Geen woord ook over de concentratiekampen, het invoeren van een passenstelsel voor de inheemse bevolking en de verplichte arbeid voor de Duitse overheerser onder dikwijls erbarmelijke omstandigheden. Wel wordt terloops het Duitse politieke denkbeeld van de Eingeborenenreservaten vermeld. De gewraakte Von Trotta wordt terloops genoemd als ‘doortastende’ opvolger van de zittende gouverneur Leutwein. Laatstgenoemde komt daarentegen uitgebreid aan bod en wordt geprezen om zijn pogingen gedurende zijn elfjarige gouverneurschap (1893-1904) om vreedzaam samen te leven met de van hun grondgebied verdreven inheemse bevolking. ‘Een opstand kon helaas niet uitblijven.’ 

Marine Denkmal te Swakopmund, ter nagedachtenis van de Marine Expeditionsstreitkräfte die in 1904 meegeholpen hebben om de opstand van de Herero en de Nama neer te slaan.

Al wandelend door het stadje stuiten we op de fraaie Evangelische Kerk. Deze is nog steeds in gebruik. Zo te zien aan de naam is de voorganger van Duitse komaf. Tja, ook de Duitsers hebben hun sporen in de geschiedenis en de wereld achtergelaten. Hier in Swakopmund kun je in verschillende Bäckereien en Konditoreien genieten van Apfelstrudel en Schwarzwalder Kirschtorte.
De horeca serveert Schnitzel en Schweinbrat mit Sauerkraut. Daarbij kun je genieten van een fris pilsje dat lokaal, volgens het Duitse Reinheitsgebot, is gebrouwen.  

 Swakopmund is gemütlich. Het museum is een aanrader, maar de begeleidende gids bevat een stukje geschiedschrijving van een bedenkelijk wetenschappelijk niveau. Bij het toegangshek van de Evangelische kerk staat de lijdende Christus afgebeeld met blond haar en blauwe ogen. Daaronder de tekst uit het Lukas-evangelie: 'Vater, vergib ihnen, denn sie wissen nicht was sie tun‘.

 

Vorige <<

>> Volgende