Terug naar >>

Alles en nog wat <<

Home <<

 

Sheltering desert

Toen we op de C14 van Solitaire naar Walvis Bay over de Kuiseb-pas reden, waren we hemelsbreed vrij dicht in de buurt van de Henno Martin Höhle – de eerste schuilplaats van de Duitse geologen Henno Martin en Hermann Korn tijdens de Tweede Wereldoorlog. Van oudsher verbleven veel Duitsers in Zuidwest Afrika. Na het uitbreken van de oorlog verdwenen zij in toenemende mate achter het prikkeldraad van de interneringskampen van de Zuid-Afrikaanse mandaathouder. Martin en Korn waren vast besloten om internering te ontlopen. Internering ‘was een beangstigende gedachte voor twee mannen die als gevolg van hun wetenschappelijke veldwerk gewend waren aan de uitgestrektheid van de woestijn en de vrijheid van de eindeloos voortschrijdende vlakten’. Ze waren vastbesloten om hun persoonlijke neutraliteit te betrachten en naar beste kunnen hun onafhankelijkheid te verdedigen. Ooit had Martin gezegd: ‘Als er oorlog komt dan breng ik die door in de woestijn’. Wat hij een beetje als grap had geopperd, werd in de loop van de komende weken een tot in detail uitgewerkt besluit. Zonder ruchtbaarheid doken ze onder in de onherbergzame Namib-woestijn. Al met al hebben ze daar tweeënhalf jaar in afzondering doorgebracht – op drie verschillende schuilplekken.


Boven: Hoofdweg C14 van Windhoek naar Walvis Bay. In de verte ligt de pas over de Kuiseb-rivier.

 

Hiernaast: De Sesriem-canyon met de droge bedding van de Tsauchab-rivier.

Toen we op de bewuste 30e april over de kronkelende, kurkdroge Kuiseb-pas reden, was ik nog onwetend van de avonturen van de twee jonge geologen. Een dag later, in het eerder genoemde Museum Swakopmund zag ik het bewuste boek liggen van Henno Martin uit 1957. Vanaf dat moment heb ik elke avond bij het schijnsel van een zaklantaarn enkele hoofdstukken gelezen, terwijl Trees naast me indommelde. De volgende ochtend deed ik hiervan verslag tijdens het rijden.

Tijdens onze trip gaven de verhalen en overpeinzingen van Martin een natuur- en cultuurhistorisch perspectief aan onze rondrit door Namibië. Het is overdreven om te beweren dat hierdoor sommige zaken voor ons tot ‘leven’ kwamen. Zo werkt dit niet. Daarvoor staan de ervaringen van Martin en Korn veel te ver van ons af. Bovendien zijn woorden veel te zwak om andermans ervaringen voor jezelf levendig evident te maken. Ik kan hooguit beweren dat het boek soms het decor van onze reis kleurde.

Zie hier.

 

 

Vorige <<

>> Volgende