Terug naar >>

Alles en nog wat <<

Home <<

 

Geluk

Het had slechter kunnen aflopen, denk ik, terwijl ik in de brandende zon de huurauto rechtsachter opkrik. Mazzel dat we er hier, op deze vermaledijde wasbordweg, bij toeval achter kwamen. Attent van die zwarte jongen om mij erop te wijzen. 

Rijden is mooi hier in de woestenij. Over stoffige zandwegen crossen, de dikste keien vermijden en vooral niet in de zandheuvels belanden, want dan valt er niet veel bij te sturen. Onze RAV4 wil lekker trekken soepel en comfortabel. Airco, getinte ruiten, cruise control en een stille motor. Nee, die motor, daar hoor je niets van. Het is de wasbordweg met zijn keien en potholes die de auto op zijn grondvesten doen schudden wat een kabaal. De Toyota stampt dat het een lieve lust is. Alles wat maar enigszins loszit, draagt zijn steentje bij. Van die flubberende lekke band hebben we dan ook niets gemerkt.

Dat wasbord heeft een vreemd effect op je gemoed. Toen we bij Rehoboth het asfalt verlieten en de C24 richting Rietoog insloegen, schrokken we ons een hoedje van het gerammel. Het leek een kwestie van minuten eer we de eerste zijdeur zouden verliezen. Bij elke dreun kneep ik mijn billen samen. Maar gaandeweg ging ik me concentreren op rug, zitvlak en voeten. Plots leek het op zon relax-stoel in de vertrekhal van het vliegveld. Niet voor niks wordt het rijden op zon weg ook wel een African massage genoemd. Maar nu moest ik juist oppassen dat het niet te relaxed werd. Ik moest per slot van rekening wel links blijven rijden, en erger nog: het stuur zit rechts. Nog nooit heb ik zo vaak de ruitenwisser gebruikt bij het afslaan.

Opletten is op deze wegen heel belangrijk. Het wasbord verleidt me tot een verraderlijke ontspannenheid. Bovendien is de woestijn kaal, stil en monotoon. Het lijkt alsof hier nooit wat verandert. Of je nu plankgas rijdt, rustig rijdt of ontzield in de berm ligt het zal de woestijn een zorg wezen. Eens in het kwartier verraadt een stofwolk aan de horizon dat een tegenligger in aankomst is. Vijf minuten later passeert hij en de volgende vijf minuten rijd je in een dichte mist van stof en zand. Zo gaat het nu al anderhalf uur tot er weer een stofwolk aan de horizon verschijnt. Met een flinke snelheid, zo te zien. In de verte wordt een zilvergrijze Toyota Corolla zichtbaar. Op zon 200 meter afstand schiet hij als een raket de berm in. Zo, die durft! In volle vaart werkt hij zich door de hobbelige savanne. Sodeju, als dit maar goed gaat! Niet ver van ons af tolt hij om zijn lengteas en belandt op de kop in een soort greppel.  

Ik zet de auto aan de kant. Verbaasd kijken we elkaar aan. Dit is geen grap. Ik stap uit en ren naar de auto toe die met draaiende wielen ligt na te ronken. Er kruipt een zwarte jongen uit met een bebloede arm. Even later nog een en uiteindelijk nog twee. Ik informeer naar hun gezondheid. Ze staan te trillen op hun benen en lijken lichtelijk in shock. Zo te zien zijn ze alle vier recht van lijf en leden; alleen flink wat schrammen. Hoe het met mij is?

Geleidelijk aan komen ze alle vier bij zinnen. Zo goed en zo kwaad als het kan, wurmen ze hun spullen uit het gehavende voertuig. Of ik iets voor ze kan doen iemand bellen misschien? Gelukkig hebben ze hun telefoons en zowaar ook nog bereik. Een van de jongens belt zijn familie die hier zon twee uur rijden vandaan woont. Kan ik jullie misschien aan water helpen? Maar ook dat is niet nodig; door het gehavende zijraam krijgen ze hun koelbox te pakken. 

Fijn dat ik wil helpen, maar ze redden het verder wel. Ze zetten de koelbox in de schaduw van een acacia en gaan er met zijn drien bijzitten. De ander is nog aan het bellen. Thank you, sir. Were fine. A good day to you. Trouwens, uw achterband is lek. Verdraaid nog aan toe, een lekke band!  

 


 

 Stel je voor, ik had die band in dat oorverdovende gestamp aan flarden gereden. Dan had ik mezelf behoorlijk op kosten kunnen jagen. En dan was het maar de vraag of de verzekering dat wel had gedekt. Nee, dat had heel anders kunnen aflopen. Een gelukje bij een ongelukje!

 

Vorige <<

>> Volgende