Verhard

Eergisteren hield Susan een voordracht voor de staf van Trinity Hospital. Ze presenteerde de resultaten van haar onderzoek, inclusief conclusies en aanbevelingen. Enkele belangrijke knelpunten in de zorg voor moeder en kind zijn

·         De bedragen die voor medische hulp betaald moeten worden;

·         Het veelal ontbreken van een weloverwogen gezinsplanning in deze regio (en in Malawi in het algemeen); en

·         De deplorabele staat van de weg naar de dichtstbijzijnde grote stad Blantyre.

 

De weg naar Blantyre is een drama in beide betekenissen van het woord. Deze weg berijden is zowel een theatervoorstelling als een doffe ellende. Dat laatste geldt voor mensen die haast hebben, zoals westerse toeristen of hoogzwangere vrouwen met ernstige complicaties. Van de in totaal 100 kilometer is de eerste 60 onverhard – een ondefinieerbaar heuvellandschap met gaten, gleuven, uitstekende rotsen en keien. Een spoedklus met een ambulance is uitgesloten. Geen enkele vering of schokbreker is hiertegen opgewassen.  Ook zonder zwaailichten zwaaien de lichten alle kanten op.

 

Eens per dag loopt er een bus heen en eentje terug. De reis duurt al gauw 4 uur en het is een beproeving voor je ingewanden en de rest van je lijf. Onderweg passeer je vele dorpjes. Hier zijn de instapplaatsen voor reizigers, kippen, zakken maïsmeel en wat nog meer mee wil. Niet zelden is de bus na enkele haltes vol en hebben de wachtenden het nakijken. Met een van de twee bussen is het bijzonder slecht gesteld. Al walmend en rochelend sleept hij zich door het parcours heen. Met dermate weinig compressie is het een prestatie van formaat. Een enkele keer eindigt de reis in een langer durend defect.

 

De weg passeert vele rivierbeddingen die nu vrijwel allemaal droog staan. Maar in het regenseizoen treden ze gemakkelijk buiten hun oevers. Dan verandert de weg in een onbegaanbare watermassa plus dito modderpoel. Kortom, de weg heeft meer weg van een blokkade dan van een verbinding. Het verharden van de weg en de aanleg van goede bruggen zou de bereikbaarheid van en naar Trinity Hospital ten goede komen. Het zou ook de aanvoer van medicijnen en andere hulpgoederen vereenvoudigen. Voor gekwalificeerd personeel zou Trinity niet langer het einde van de wereld zijn.

 

Een verharde weg kan ook anderszins de gezondheid bevorderen. De dorpsbewoners langs de weg zouden minder last hebben van stoflongen. Regelmatig passeert er een auto of vrachtauto. Overdag wordt de route omgeven door een hardnekkige wolk van stuifzand, stof en roet.

Ook de lokale economie zal ervan profiteren. Nu wordt er vooral in besloten kring gehandeld. Met zo’n verbindingsweg is handel met de grote stad niet rendabel. In Fatima en omgeving is een overvloed aan bananen, tomaten, bonen, mango’s, maïs en zoete aardappelen. Tegelijkertijd is er een groot gebrek aan allerlei andere levensmiddelen, waaronder veel primaire behoeften. Lokale producten zijn voor de lokale markt en gaan dikwijls tegen afbraakprijzen van de hand. Boter, melk of een stukje vlees zijn schaars en duur. Al met al is er bitter weinig geld in omloop.

 

Wanneer de lokale markt via een verharde weg ontsloten wordt in de richting van de grote stad gaat er zonder twijfel veel veranderen in Fatima en omgeving. Of die veranderingen allemaal positief zijn, valt te bezien. Wat zal er op den duur overblijven van de lokale tradities? Wat gebeurt er met de sociale cohesie in de nu nog gesloten gemeenschappen? Bij een bezoek aan Blantyre bekruipt mij al heel snel het onaangename gevoel dat verharde wegen automatisch een verharde samenleving tot gevolg hebben. Ik vrees echter dat dit slechts vragen zijn voor romantici met een goed gevulde maag. Voor wie honger heeft, zijn deze vragen irrelevant. Leve de vooruitgang!

 

Susan, Trees en twee stafleden van Trinity

 

Natuurlijke snelheidsbeperking

Hier staat nog wat water in de rivierbedding

Rara, waar is de weg?