>> Terug <<

>> Home <<

 

 

 

14 maart 2020

 

Optische illusie


Gebr. van Eyck - Lam Gods (detail van een buitenluik)
St. Baafs-kathedraal, Gent

 

In het Belgische Gent is een tentoonstelling waar ik heel graag naar toe wil, getiteld Jan van Eyck – Een Optische Illusie. Ik blijk niet de enige liefhebber te zijn. Van over de hele wereld komen de bezoekers. Drie weken geleden was ik al op de bonnefooi naar Gent gegaan. Tevergeefs. Die dag was alles uitverkocht. Gelukkig heb ik uiteindelijk nog een kaartje bemachtigd voor de vrijdag de 13e – in een ‘tijdvenster’ van ’s avonds 20 tot 22 uur. Hiep hoi! Meteen een overnachting geboekt in een voormalig klooster en ook een retourtje met NS Internationaal. Vrijdagochtend op tijd op pad.

Bij het overstappen in Antwerpen (prachtig station) nog even de site van het Museum gecheckt, en nondeju … afgelast! Voor de tweede keer tevergeefs op pad.


Voormalig klooster - Monasterium PoortAckere

Afijn, toch naar Gent gegaan, op Istanbul en Almelo na de mooiste stad van Europa. Het was er vrij rustig, maar zeker wel gezellig. ’s Middags een bezoek aan de monumentale St. Baafs-kathedraal en een lekkere Trappist in een bruin Belgisch staminee. ’s Avonds een pizza op een verwarmd terras aan de rivier de Lei. Ten slotte moe en voldaan mijn kloostercel in.

 


Gent bij nacht, voormalige middeleeuwse patricierswoningen aan de Lei

Deel van het koor van de St. Baafskathedraal, Gent

De heilige Simon Petrus wijst de weg, met de sleutels in de hand

 

Bij het krieken van de volgende dag stond ik op, zoals een rechtgeaarde monnik betaamt. In de ontbijtzaal stond een gemaskerde bediende met handschoenen aan die zo ongeveer mijn hele lijf met een spuitbus ontsmette. Ik mocht wat brood en degelijke pakken en werd vriendelijk verzocht dit in mijn cel te nuttigen. Geen contact met andere gasten. Ook het afrekenen ging met veel hygiëne gepaard.

Dan maar gezellig de stad in om ergens een bak koffie te scoren. Eenmaal op straat was de schok groot. Een uitgestorven stad. Geen mens op straat, lege trams en bussen. Alles gesloten. Onwerkelijk.

Een lege tram vervoerde me naar het station. Hier liep schoot een enkele reiziger schichtig naar binnen op zoek naar een trein en een stil plekje. Op slag was de wereld veranderd. Voor het eerst drong tot me door dat er iets aan de hand is.

 

Het zal onwennig zijn, de komende tijd. Geen idee hoelang de uitzonderlijke situatie zal voortduren. Geen idee hoe we dit met elkaar gaan rooien. Ik hoop maar dat ik spoedig alsnog Een Optische Illusie in Gent kan bezoeken. En dan hoop ik ook dat ik zonder al te veel beschermende maatregelen een suppoost de hand kan schudden en kan uitroepen: ‘Driemaal is scheepsrecht!’

 

>> Terug <<

>> Home <<